Sensin

Beni her gün istemeden çok üzüyorsun,

Hiçbir fikrim yok seni neden sevdiğim hakkında,

Gözlerime bakıp derince içini süzüyorsun,

Gözlerin bile daha derine inemediğinin farkında.

Hep erkekler odun, kaba dediler yıllarca,

Senin henüz kurumayıp yaş olduğun yıllarda,

Sanki bir anda beni bırakıp gidecek gibisin,

Ve sanki hep olacaksın veremediğim sırlarda…

Çekip gidersen ölmek için dua edecek,

Duamı rüyamda kabul edecek kadar ölüyüm,

Sen belki güldüğümü görüp mutlu olacaksın,

Ama ben senin güldüğünü görünce ölecek kadar kötüyüm.

Şimdi uzaklarda olsan ne olmasan ne sevgili,

Çocuklarım büyüyüp sana abla diyecek her biri,

Gözleri belki ela olacak ve sana benzeyecek,

Ya da sana bakıp güzel sanacaklar kendini…

Körükleyip üstüne su döktün bu sevginin,

Kalbim en büyük ispatıdır dünyada evrimin,

Dört odacığın her biri kanla dolu derler,

Oysa dört odamda da sen varsın benim,

Artık dönsen de kabul edemez hiç kimse,

İkimiz de çok hata yaptık sadece üç senede,

Anlamayacağın koca bir kitap yazdım sana,

Anlamadan sadece okuyup geçtin bir kerede.

İki heceli ismini kitaplarıma kazıdım,

Kazıdıkça adın kitapları yüceltti sanırım,

Önsözünden özetine kadar sen vardın,

Bense içinde seni anlattığım kadar vardım.

Köşesi kavisli olan sarı renkli kaşların,

Fotoğrafta bile sakındırırdı kendimden,

Her teli omzuna düşen saçların,

Omuzlarından göğsüne düşerdi önünden.

Bu sana yazdığım son şiir olacak,

Çünkü bitirdin benim gençliğimi,

Artık gözlerim değil zamanım dolacak,

Kalbim birkaç senede unutamıyor seçtiğini.

Mezarımda bile seni seviyor olacağım zaten,

Bir iyilik yapıp çiçek dik sana benzeyeninden,

Rüzgar vurup da kırmasın ince belini,

Her güzel kokan çiçek sana benziyor zaten…